Pax fiscalis

Een consistent beleid is niet altijd het beste beleid. De economen die deze cruciale kronkel opmerkten, gaven het volgende voorbeeld. Als de overheid mensen kon overtuigen dat er géén maatregelen zullen worden getroffen om huizen te beschermen die in overstromingsgebieden worden gebouwd, dan zou niemand er wonen. Maar als iemand daar toch zou bouwen, erop vertrouwend dat de overheid alsnog in de bres springt eenmaal er huizen staan, is de toekomstige beleidsmaker waarschijnlijk verplicht om inconsistent te handelen.

Je kan dreigen met een uitstap uit de eurozone om de ander tot toegevingen te dwingen; wanneer de ander uiteindelijk toch niet toegeeft, kan het misschien niet langer optimaal zijn om je dreigement uit te voeren. Het optimale plan voor de toekomst hoeft niet noodzakelijk de beste keuze te zijn eens die toekomst eraan komt. → Read More

Taxshift: quick fixes versus fundamentele hervorming

Wij Belgen betalen véél belastingen

De fiscus roomt in België bijna 5 procentpunten meer af van wat onze economie ieder jaar genereert dan het gemiddelde van de eurozone. Als de belastingdruk in België even zwaar zou zijn als in onze buurlanden, zou het beschikbare inkomen van de Belgen en hun ondernemingen zowat 18 miljard euro hoger liggen.

‘Rechts’ vindt daarom dat Vadertje Staat (Grote Broer?) nu echt te veel in de immer te kleine zakken zit. ‘Links’ laat anderzijds niet na te wijzen op wat de staat allemaal levert in ruil voor ons belastinggeld – en dat er nog heel wat van het inkomen of vermogen niet wordt belast

Deze bijdrage wil dat onzalige geschil overstijgen. We willen verduidelijken hoe het belastingstelsel werkt, en waarom er verschillende belastingen naast elkaar kunnen (of moeten) bestaan. Een beter begrip van de manier waarop belastingen ons welzijn en ons gedrag beïnvloeden, moet ons helpen op een pragmatischer manier over hervormingen na te denken in plaats van het debat te verengen tot wie wat betaalt. → Read More

In twee fasen naar een echte belastinghervorming

De kakofonie rond de tax shift waar de economie zo naar snakt, bereikte de voorbije weken een nieuw hoogtepunt. Het blijkt nogmaals veel eenvoudiger om een debat kapot te manipuleren dan om het algemene belang centraal te stellen. De uitkomst is dat het cynisme wortel heeft geschoten. Zeldzaam zijn zij die nog geloven dat een belastinghervorming meer kan zijn dan het bevoordelen van een bepaalde achterban ten koste van anderen.

Wat iedereen wil van het belastingstelsel ligt nochtans voor de hand. Het moet de noodzakelijke inkomsten genereren op een manier die eenvoudig, rechtvaardig en rechtzeker is en zo weinig mogelijk duurzame economische groei in de weg staat. Als er al een consensus bestaat, dan is het wel dat het huidige stelsel tekortschiet om deze combinatie van doelstellingen te verzoenen en te verwezenlijken.

Het is cruciaal dat een voldoende hoge drempel opgeworpen wordt tegen argumenten die ons wegleiden van eenvoud als kernwaarde en er in de praktijk al te vaak voor zorgen dat we eindigen met niets dan complexiteit. De opportuniteit die een echte belastinghervorming biedt, is om bij elke uitzondering die je toestaat na te gaan of het voordeel ervan opweegt tegen het complexer maken van het systeem. Duurzame economische groei bijvoorbeeld vereist dat de keuze van de belastingbetaler om vandaag dan wel later te consumeren niet nodeloos verstoord mag worden. Het is zeer de vraag of het bestaande fiscale stelsel – met alle vrijstellingen, aftrekken en verminderingen van dien – daaraan tegemoet komt.

We missen economisch gefundeerde argumenten in het debat van vandaag: argumenten die voorbij het bean counting gaan en effectief belastingbetaler én overheid aanzetten tot een rechtvaardiger en efficiënter omgaan met ons belastinggeld. → Read More